در حال بارگذاری
زندگی با دیابت به مناسبت روز جهانی دیابت

دیابت زندگی را فلج نمی کند اگر تو بخواهی!

به مناسبت روز جهانی دیابت؛ برای مبتلایان به دیابت

یک وقت هایی دلم غنج می رود برای خوردن یه تکه شیرینی، یک وقت هایی روبروی ویترین شیرینی فروشی چند دقیقه ی می ایستم و قشنگ به شیرینی ها و کیک های آقای شیرینی فروش نگاه می کنم. تنها یک عاشق شیرینی می فهمد من از چه نوع علاقه ی حرف می زنم. وقتی دست و دلت برای یک عدد نان خامه ی شیرینی فروشی سعید بلرزد و یکساعت و نیم در ترافیک بمانی و به انقلاب برسی تا از سعید نان خامه ی بخری یعنی تو در باشگاه دیوانگان شیرینی عضو هستی !!

اما امان از سردردهای پس از شیرینی خوری و دهان تلخی بعد از آن و بدتر آنکه این علایم هی زیاد و زیادتر می شود و تو به دکتر مراجعه می کنی و برایت آزمایش قند ناشتا و آزمایش قند سه ساعته و.. بنویسد. و تو هی دعا دعا می کنی که قندت بالا نیامده باشد چون این قند برخلاف همه آن قند و نبات هایی که خورده ی اصلا شیرین نیست.

نمی خواهم علائم دیابت درجه یک و دو را بشمرم و آن صدها دلیلی که تو بعد از آزمایشگاه مجبور می شوی که عضو باشگاه مبتلایان به دیابت شوی، می خواهم از این بیماری خاموش برایت بنویسم که بعد از ابتلا به آن، تو ممکن است گمان کنی خب تمام شدم..

نه! من و تو هنوز هستیم حتی با افزایش قند، حتی با دیابت حتی با سوزن های نازک انسولینی که مجبوریم دردش را تحمل کنیم.بگذار بگویم چطور می توانیم همانطور مثل سابق باشیم. ماجرای من از آنجا آغاز شد که بعد از یک دوره اضطراب های متوالی و آزمایش های هورمونی به پزشک مراجعه کردم. با پیشنهادش برای آزمایش قند خون سه مرحله ای موافقت کردم.از قبل هم چندباری سر خوردن بیش از اندازه شیرینی جات مورد توبیخ اطرافیان و پزشک خانوادگی قرار گرفته بودم اما حال روحی آن روزها تحمل من را کمتر کرده بود و نمی توانستم برای چیزی صبر کنم.

متاسفانه قند خونم بالا رفته بود و دکتر رژیم سختی بمن داد.این شد که نهایت شیرینی خوری من تبدیل به چندتایی کشمش در روز تبدیل شد و ریزه خوری های من به بیسکویت ساقه طلایی محدود شد. حال روحیم خراب بود و نمی دانستم باید چکار کنم. اهل سیگار و .. نبودم و نیستم و اشتیاقم همان شیرینی بود که آن هم قدغن شده بود.

ترجیح دادم که سطح فعالیت بدنیم را بالاتر ببرم، اینطوری هم برای اضطرابم درمان پیدا کرده بودم و هم اینکه به توصیه دکتر عمل می کردم. خب من دچار دیابت نشده بودم تنها در یک رژیم مراقبت از افزایش قند قرار گرفته بودم که اینها دو چیز کاملاً متفاوت هستند. اوایل فکر می کردم که به دلیل سابقه ی خانوادگی حتماً پس از این دوره به دیابت مبتلا می شوم اما خوشبختانه اینطور نشد.

در این مدت به دلیل اخلاق وسواس گونه ام به دانستن همه جوانب بیماری، کتاب ها ،مقالات و فیلم های زیادی را خواندم و دیدم. نمونه هایی را دیدم که زندگیشان با دیابت داشت رو به تباهی می رفت. در واقع آنچه آنها را ضعیف و مستاصل کرده بود، سبک زندگی غلطی بود که پیش از این داشتند و با آمدن این بیماری آن را وخیم تر کرده بود.

سیگار،چربی خون،قند،فشارخون بالا،عدم تحرک کافی،اضطراب های شدید و تغذیه نامناسب هر انسان سالمی را بیمار می کند اما وقتی دچار دیابت شده باشی بد از بدتر می کند.

جایی لابلای این اخبار می خواندم که پزشکی پس از توصیه های لازم گفته بود : “بیماری دارم که 80 و چندساله است و از لحاظ عوارض دیابت، کاملا سالم است؛ خلاصه دیابت را بیچاره کرده است!

عوامل ابتلا به دیابت

 

در واقع دیابت،یک بیماری لاعلاج و بدون چاره نیست. اغلب بیماران دیابتی دیگر از این بیماری نمی‌ترسند، اما خب هنوز هم هستند کسانی بر اثر سهل‌انگاری یا نا‌آگاهی از نکات ظریف کنترل دیابت، دچار عوارض آن می‌شوند. من به عنوان عضو کوچکی از گروه بازاریابی محتوایی جوهر که مدتی با افزایش قندخون سرو کله زده ام حالا این عادات خوب استفاده از سبزیجات و  انجام ورزش و تحرک بدنی را جزء یکی از فعالیت های گروهمان کرده ام. اگر هر کداممان به سبک زندگی سالم اهمیت دهیم حتماً روزگاری خوش تر را تجربه خواهیم کرد.

پاسخ دهید